No Change No progress

       โอ้ย วันนี้ทำงานเหนื่อยสุด เลิกงาน 20.ไม่ไปกลับห้อง ไปพัทยา นั่งรถทั้ว ป 2 จอดนานมาก กว่าจะถึง 5.30 นั่งฟังเพลงอยู่บนรถ เศร้าสุด ๆ นึกความรู้สึกดี ๆ ถึงใครสักคนหนึ่ง ลงรถซื้อสไปร์ถึงบ้านมานั่งดื่ม 2 ขวด มึงไปเลยนอนก็ไม่หลับ
        เวลานึกถึงความรู้ดีถึงใครสักคนหนึ่งนั้ย มันทำใจไม่ได้สักที....ขำนะ มันเป็นธรรมดานะ

     ชีวิตฉันเปรียบเหมือนหมวกขาวในยามเช้า มีแต่ความสดใสสวยงาม ปกคลุมหุบเขาต้นใม้ใบไม้ ให้ซุ่มซ่ำ เหมือนกับความรู้สึกดีให้ใครสักคนหนึ่ง มันก็มีแต่ความรู้สึกที่ดี ๆ ที่ไม่มีวันที่สัมผัมมันได้ เช่นเดียวกับหมวกแดดออกหมวกก็สลายไป เหลือเพียงความทรงจำเท่านั้น หมวกสลายไปในตอนสาย ๆ แสงแดดเข้ามาแทนมันคือแรงพลังให้สู้ต่อไป แสงแดดไม่ใช่ตัวทำลายหมวกให้หายไป แต่แสงแดดจำทำให้เห็นสั่งใหม่ของวันถัดไป จริงไหม